يادم مي آيد كه سال اول دبيرستان بودم كه مربي پرورشي مان كتاب كوير دكتر شريتي را به من هديه كرد تا بخوانم .درست هم يادم نيست كه قبل از آن كدام يك از كتابهايش را خوانده بودم .سال بعد در دبيرستان بخش پاياني همان كتاب را كه "سرود آفرينش " نام داشت و ترجمه آزاد دكتر شريعتي بود از نويسنده فرانسوي شاندل ، به روي صحنه بردم وموفق هم شد فكر مي كنم سال 68 بود :

و از انروز تا سالهاي طولاني " كوير " براي من شد همدم تنهايي . هنوز، همان كتاب را در حاليكه ديگر شيرازه اش از هم پاشيده دارم و هر ازگاهي با آن خلوت مي كنم . يادم هست سخني از شهيد چمران كه او را هم بسيار دوست دارم و اتفاقا در نزديكي سالگرد او هم هستيم ، خواندم كه گفته بود ( البته نقل به مضمون ) كه درجبهه و دوران مبارزه دو كتاب همدم تنهايي من بود يكي ديوان حافظ و ديگري كتاب كوير دكتر شريعتي .

همان زمان كه كوير ش را مي خواندم از وسعت روح و احساس اين مرد حيران مي شدم هرچند ، هر چه سنم بيشتر مي شد وبه اصطلاح پختگي فكري بيشتري پيدا مي كردم ، تازه هاي بيشتري از ان درك مي كردم. بعد ها هم كه باانديشه ها و آثارش بيشتر آشنا شدم ، بيشتر مجذوب افكار و راهش شدم . خيلي ها اينطور بودند . چه آنهايي كه قبل از انقلاب با افكار او، اسلام انقلابي را شناختند و نوشته ها و سخنراني هاي آتشينش ، اتش به خرمن وجودشان مي زد و چه ما نسل هاي بعدي كه در دوران بدون او ، كتابهايش را مي خوانديم .كتابهايي كه برخي حكم ممنوعه داشت .

جذابيت افكار شريعتي براي جوانان ايده اليست وآرمانگرا ، بسيار زياد است . هنوز كه هنوز است و با وجود انكه بعد از او هزاران نفر فكر و ايده توليد كرده اند. ايده هاي او رنگ كهنگي نگرفته. با وجود تمام بي مهري هايي كه بعد از انقلاب به او روا داشتند و پرونده سازيها و تكفيرهايي كه از او كردند، استقبال جوانان ، بخصوص دانشجويان روز به روز از او بيشتر شد.

شريعتي بخاطر خاستگاه خانوادگيش و خاستگاه فكريش نوع ويژه اي از جامعه شناسي دين محور را ارائه كرد كه تا آن زمان وجود نداشت . از طرفي ذهن خلاق و روحيه حساس و شاعر مسلكش به اتفاق نثر حيرت انگيزش از او شخصيتي منحصر به فرد ساخت كه هر جوان جوياي حقيقتي را به خودش جذب مي كرد . شريعتي در انقلاب سال 57 مردم ايران بعنوان يك رهبر فكري ظاهر شد كه افكارش به سرعت دانشگاهها را تسخير مي كرد و در تب داغ افكار ماركسيستي بعنوان يك الترناتيو اسلامي خودش را نشا ن داد . بدون ترديد انقلاب ايران بسيار وامدار و مديون او ست و متاسفانه او جزو اولين كساني نيز بود كه قرباني همان انقلاب شد . اينجا سخن معروفي كه مي گويند انقلاب فرزندان خودش را مي خورد ديگر صادق نيست چون در مورد شريعتي انقلاب يكي از پدران فكري خودش را خورد .

تنگ نظري ، حسادتها ، جهالت و سياسي بازي و خود محوري از مهمترين دلايل حذف شريعتي از انقلاب بود . البته شايد امروز كه نگاه مي كنيم اين موضوع چندان هم به ضرر شريعتي تمام نشد چون انقلابي كه او به دنبالش بود با آنچه انقلابيون بعد از او كه بسياري از دست پروردگان فكريش بودند ، بسيار تفاوت داشت . به هر حال حذف شريعتي چيزي از ارزشش نكاست بلكه عطش جوانان نسلهاي بعدي را براي دانستن افكارش بيشتر كرد .

بي ترديد افكار و آراء شريعتي بر بسياري از آيندگانش تاثير جدي گذارد .چه در جهت دهي فكري و چه حتي در نثر نويسي و نگارش . شريعتي نمونه بارز يك انسان شريف ، آگاه ، جستجوگر و آرمانخواه است كه براي ما ايرانيها يك افتخار بزرگ فكري است كه متاسفانه خود ، در معرفيش به دنيا كوتاهي كرديم . بسياري از متفكرين كشورهاي ديگر بويژه غربي كه نيمي از ارزش فكري شريعتي را ندارند امروز جزو نوابغ و بزرگان تفكر و انديشه جهاني مطرح شده اند و در اين ميان شريعتي همچنان مهجور مانده است . هرچند در برخي نهضتهاي انقلابي دهه 50 و 60 كتابهاي او الهام بخش بسياري بوده است

البته شريعتي هم مانند هر روشنفكر و متفكر ديگري قابل نقد است و بت ساختن از او شايسته انسان متفكر نيست . شايد در ميان منتقدان شريعتي منصف ترين و درعين حال اگاهترينشان ، دكتر سروش باشد كه در ضمن بعضي آثارش نقدي منصفانه و عالمانه از او داشته بويژه در" فربه تر از ايدئولوژي "اين نقد به زيبايي صورت گرفته است .

اول نوشته از كوير دكتر ، آغاز كردم . اجازه بدهيد در پايان اين يادكرد كوتاه با جملاتي از كوير هميشه سبزش پايان دهم :

روحش شاد و نامش مانا . 

هفته گذشته آيت الله طباطبايي قمي از اسلاف مراجع بزرگ گذشته كه مقيم مشهد بود از دنيا رفت ، بي آنكه حكومت اسلامي در اين مورد ، موضعي وتعزيتي اعلام كند ، تنها برخي از چهره ها منجمله آقاي خاتمي پيام تسليتي فرستاد كه بدليل نسبت خويشاوندي ميان ايشان ، اين هم چندان بي مناسبت نبود . امروز پس از يك هفته از درگذشت آقاي قمي ، مرجعي ازمراجع خود خوانده اخير اين ده ساله يعني آقاي فاضل لنكراني هم فوت كرد .

تفاوت ميان بازتاب در گذشت اين دو فرد روحاني حائز اهميت زيادي است . پيام تسليت مقامات مذهبي و دولتي و نهاد هاي مختلف و اعلام سه روز عزاي عمومي و تعطيلي حوزه هاو ... از تبعات فوت اقاي فاضل لنكراني بوده در حاليكه چه به لحاظ شخصيتي و جايگاه خانوادگي و چه مدارج علمي و تاليفات مذهبي و از همه مهمتر دوران طولاني مرجعيت و كسوت آقاي فاضل با آيت الله قمي قابل مقايسه نيست . من اينجا كاري به شخصيت فردي و اخلاقي اين دو فرد ندارم ، چون اين در قضاوت ما نيست و خدا تنها قاضي واقعي افراد است ،ر از ديد شخصي هم تفاوتي ميان يك فرد معمولي و بدون عنوان با بزرگترين مراجع دني هم قائل نيستم چون ميزان ارزش انسانها دست خداست و اين القاب و عناوين چه سويه مذهبي داشته باشد چه سياسي ، نشان ارزش انساني نيست . در دين اسلام هم چيزي بعنوان مرجع تقليد وجود نداشته و در زمان پيامبر هم تنها مفسرين ديني بودند كه انها هم مثل ديگر مردم لباس مي پوشيدند و در يك رده بودند . اين تمايزها و خاص و عام بودنها بعدا شكل گرفته و بين مردم كوته فكر و بي خبر از جوهر دين رواج يافته است . اينها را گفتم كه بگويم اينجا قصد دفاع از يك مرجع يا رد ديگري نيستم و اصلا براي من مرجع جز يك مفسر دين نيست كه همانقدر تفسيرش از دين براي من ارزش دارد كه يك استاد الهيات و دين شناس ديگر .نه كمتر نه بيشتر . اين تقدس بازيها هم مال عوام است و بس.

اما اينكه اوضاع اين دو شخصيت براي من جالب شده مثال يك بام و دو هوا بودن است . مصداق كلام حق است و رفتار باطل .

اين خودي و غير خودي بودن كه خدا مسببش را لعنت ابدي كند ، دامن همه چيز را گرفته است .بعد از فوت آيت الله اراكي ، حكومت به دنبال علم كردن شخصيتهايي بود تا بتواند در كنف حمايت آنها بي هيچ نقد و اعتراضي حركت كند براي همين تعدادي از خواص خود را بعنوان مرجع معرفي كرد و براي اولين بار در تاريخ تشيع انتخاب مرجع از بالا به پايين صورت گرفت .اما اين آقايان مراجع دولتي با تمام امكاناتي كه به لحاظ جلب توجه كردن در اختيارشان قرار گرفت ولي باز نتوانستند در ميان قاطبه مردم جا باز كنند و هر كه از حكومتيان دورتر بود بيشتر مورد توجه مردم شد .

واقعا بايد براي حوزه هاي علميه تاسف خورد كه چطور در اين سالها شان تاريخي خودشان را از دست داده اند و در گرداب سياست بازي و دغل سازي غرق شده اند . اين است مصيبت حكومت اسلامي كه ته مانده اعتبار حوزه اي را كه خود از آن رويده و شكل گرفته بر باد داده است . مرجع هاي دولتي و حكومت نشين و مويد حكومت ارج و قرب مي بينند و قراول و يساول از پيش از و از پسشان در حركتند و كرامات مي سازند و مراجع مستقل و منتقد ، خانه نشين مي شوند و يا در حصر خون دل مي خورند . عجب روزگاريست .و چه حكومت اسلامي زيبايي !! بوي گند تزوير و بي تقوايي مشام آدم را مي آزارد و باز بايد حماقت اين مردم كور و كر را ديد و چيزي نگفت .

خاك بر سر آن جماعت لق لق مذهبي كه مجيز مي گويند و دست بوس چنين متولیان بي دينند . مرگ هيچ كس كم از ديگري نيست و هيچ كس در درگاه ايزد يكتا به دليل متراژ عبا و وزن عمامه اش يا ارتفاع ريشش ، ارج .و اعتبار نمي يابد . اگر به كلام خدا معتقديد بايد بدانيد كه او ملاك را تقوا گذاشت كه نه سنجيدني است و نه ديدني . آن جامعه يي اسلامي است كه ميان پيامبرش تا ان عرب بيايان گرد بي ادب فاصله اي نيست و زبان تلخ عرب شتر سوار براي حتي پيامبر نيز شنيدني است و قابل تحمل . حال اين را مقايسه كنيد با اوضاع خودمان . وقتي عماد افروغ به دليل سخني كه نه در حد نقد بلكه تنها درحد يك مقايسه بود چنان مجازاتي را متحمل شد و به قول خودش چنان تهديدهايي متوجه اش شد ديگر چه بايد گفت از ديگران . اينجا مملكت بله قربانگويي و دور باد و كور باد وهزار مجيز گويي ديگر است . توفيري هم نمي كند كه تاجي بر سر داشته باشي يا عمامه اي . باز همان حماقتهاي كهن و ارزشهاي جاهليت است . و هر كه از خدا مي گويد بيشتر بر خدا دشمن است . ببخشيد حالم خوش نيست . فعلا كه عرشيان و كفشيان تا سه روز عزادارند. تا بعد

چهارشنبه كه خبر بمب گذاري در سامرا را شنيدم و ديدم ، دوباره فكرم رفت دنبال دل مشغوليهاي ذهنيم پپرامون دين و شريعت و نسبت ميان اسطورهاي مذهبي و دينداري مردم و ...ديگر چيزهايي كه الان وقت وحوصله نوشتن درباره اش را ندارم . به نظر من اين واقعه از دو زاويه قابل بررسي است . از يكطرف از نقطه نظر سياسي و تحليل سياسي اين بمب گذاريها كه در اماكن مذهبي شيعيان در عراق اتفاق مي افتد و از طرف ديگر توجه به پيام و عكس العملهاي ديني مردم و مسئولين شيعه ايراني و عراقي .

هر دوي اين زوايا به نظر من در جاي خودش جالب و حتي درس آموز است . از ديد سياسي ، تحليل اتفاقات داخل عراق و پيامي كه اين نوع بمب گذاريها دارد و حدس زدن عوامل اين حركات و نيات انها خودش يك بحث جدي و تحليلي است كه البته با چرندياتي كه معمولا در صدا و سيما توسط تعدادي تحليلگر مشخص سياسي ارائه مي شود خيلي متفاوت است .موضع گيري هاي مقامات ايراني هم دست كمي از همين تحليلها ندارد و مثل همه اين سالها تمام بدبختي دنيا را از آمريكا مي دانند و بدشان هم نمي آيد كه در هر مورد تروريستي در عراق يك سرنخي از آمريكا و اسرائيل بدست بدهند و تمام كاسه كوزه ها را سر شيطان بزرگ بشكنند . جالب است كه در تمام گزارشات و مصاحبه هاي تلويزيوني كه از صدا و سيما و تلويزون العالم يعني شبكه عربي صدا و سيما پخش مي شود در هر صورت اين آمريكايي ها هستند كه حضورشان باعث جنگ داخلي و كشتارهاي وحشتناك شده و همه هدفگيريها به اين سمت است . البته از يك رسانه حكومتي كه تابع تفسير رسمي و سياسي حكومت از سياست بين الملل است غير از اين هم انتظار نمي رود ، منها اين باعث ضعف تحليل مردم هم مي شود چون نمي توانند بدرستي از اتفاقات دور وبرشان خبر دار شوند در بيانيه هاي مقامات عالي حكومت هم ، همين واژگان و تحليلهاي ساده انگارانه و رسمي ديده مي شود

. فعلا تا آمريكا در عراق است فرصت خوبي است تا مشكلات تاريخي قوميتها وناكار آمدي دولت مركزي عراق و دخالتهاي ايران و عربستان و چند كشور عربي و تضاد منافعشان با هم را و از همه مهمتر تعصبات كور مذهبي و قبيله گري و عقب ماندگي فكري مردم عراق را كه همه باعث اين كشتارهاي فجيع و نا امني شده را ،يكجا بگردن امريكا بياندازند . آمريكاي بدبخت هم كه مثل خر در گل عراق گير كرده و فعلا يكي از عراقيها مي خورد يكي از ايرانيها . البته فكر نكنيد من طرفدار آمريكاييها هستم يا دلم برايشان مي سوزد و آنها را بي تقصير مي دانم . نه خير . صحبت سر چيز ديگري است. و الا آمريكاييها بخاطر سوابق امپرياليستي و زور گوييها و قلدر بازيهايش هرچه سرش بيايد حقش است ، اما موضوع اين است كه در تحليل شرايط عراق آمريكا يك بازيگر دست و پا بسته شده و فعلا عربها ، صهيونيستها و حكومت ايران بيشترين نقش را دارند . حالا از اين موضوع سياسي بگذريم و برسيم به وجه تعصبي و مذهبي اين بمب گذاري كه اتفاقا به نظر من بسيار حساس تر است .

نمي دانم از چه زاويه اي وارد اين موضوع شوم كه خوانندگان متعصب و يا معتقد دچار توهم و يا قضاوت عجولانه نشوند . من يك فرد ديندارم ولي نه با نگاه مرسوم به دينداري . مسلمانم ولي نه با نگاه مرسوم به مسلماني .من اعتقادي به اين بارگاهها و اين زيازتگاه ها ندارم . سني هم نيستم كه بگوييد اعتقادش ضد اينهاست . اما اگر اين شخصيتهاي مذهبي را بر حق هم بدانيم ، از ديد اصالت تشيع اين بارگاه و تشريفات و مرقد سازيهاي سلطنتي ، كفر محض است و جز ترغيب دينداري عوامانه چيز ديگري نيست . بعبارتي اعتقاد دارم هر بارگاه و مناره اي كه بر روي مقبره ها افراشته مي شود ، بتي است كه در برابر وجود يگانه خدا علم مي شود . و متاسفنه ما ايرانيها از ساليان دور بت پرست و خرافه پرست بوده ايم و اين بيشتر به خاطر متوليان مذهبي بوده كه يا درك دين نداشته اند يا مصلحتشان در گسترش همين نوع دينداري بوده است . نمي خواهم بحث اعتقادي كنم . اين حرفها چيزهايي است كه هر كس خودش بايد دنبالش برود و بيايد و تقليدي نيست . هرچند متاسفانه منابع واقعي براي حق جويان كم است و از در و ديوار اين مملكت و رسانه هاي رسميش ، قرائت سخيفي از دين عرضه مي شود . در ايران آنچه تبليغ مي شود شيعه تقليدي است و به اصطلاح سيد حسن خميني كه از گفتارش خوشم آمد يك اسلام كاريكاتوري .ئاز رمان روي كار امدن اين كوتوله سياسي و معجزه خانوم الهام نيز گمراهي وخرافات خوراك هر روزمان شده است .

سال پيش كه در جريان بمب گذاري سامرا گنبد ش ويران شد و امسال كه گلدسته هايش ويران شد ، كم نديدم مومنيني كه حيران بودند كه چرا دست غيبي اين بمب گذاران را سنگ نكرده و يا چرا امام زمان ظهور نمي كند . اين است درك اغلب مومنين مااز دينشان .

نحوه بمب گذاري پارسال و امسال نشان مي دهد كه كساني كه اينكار را كرده اند قصد دادن پيامي به شيعيان داشته اند .و اتفاقا همين نشان مي دهد كه اصلا نمي تواند كار آمريكا يا صهيونيستها باشد چون اگر اينطور بود و قصدشان آشوب مذهبي و اختلاف افكني بود بايد همان پارسال عمل بمب گذاري را در زماني انجام مي داند كه زائرين هستند تا ضمن تخريب مرقد تعداد زيادي نيز كشته شوند ، تا بشدت احساسات جريحه دار شود و شيعيان هم در صدد تلافي بر آيند . اما هر دو بار آنها طوري عمل كردند كه كسي كشته نشود و تنها ساختمان خراب شود . خوب اين پيام دارد. كساني كه اطلاعات مذهبي دارند خوب ميدانند كه علماي سني ، شيعيان را يك مذهب انحرافي مي دانند و كارهايي مثل زيارتگاه سازي و توسلات را انحراف در دين مي دانند و كم نيز در مورد ارتداد شيعيان فتوا صادر نكرده اند . الان كه عراق در دست شيعيان افتاده ترس از گسترش اين انحارف خيلي جدي شده است براي همين در خفا هر كار ي مي كنند تا اين حكومت پا نگيرد . وحدت اسلامي و دوستي شيعه و سني هم ، شعارهاي بي اثر و بازي با كلمات استكه بدرد سمينار گذاشتن و دعوت از عربهاي متعادل مي خورد نه اعراب متعصب .

قوميت عرب نسلي بسيار متعصب و عشيره محور است . آنها حتي اسلام را هم بعنوان هويت قبيله ايشان نگاه مي كنند . نه يك دين جهاني . كساني كهبا تفكر اعراب آشنا هستند خوب مي فهمند من چه مي گويم .

صحبتم طولاني شد . بحث براي من بسيار جالب است اما مي دانم حوصله خوانندگان احتمالي اين نوشته امكان نمي دهد .ضمن اينكه بايد يك بحث جامع و تخصصي داشت كه اينجا جايش نيست . خلاصه اينكه اين واقعه خراب شدن مرقد سامرا ، داراي نشانه شناسي زيادي براي درك دينداري و فهم خرافات است . اين آقايان هم كه مدام بيانيه دادند و اين مصيبت عظما را تسليت گفتند ارگ كمي چشم بصيرتشان را باز كنند و با خدا و خلقش صادق باشند مي فهمند كه هر روز در عراق مصيبت انساني اتفاق مي افتد و كشته شدن يك انسان مصيبت است نه خراب شدن معابد فراموشي خدا .

بايد به اسلام راستين برگرديم .اينكه هست همه اش تزير و رياكاري و كفر است .

عجب روزگاري بود آن روزها . در سالهاي جنگ و خون عجب دلير مرداني بودند به سان آرش ، در دستانشان هيچ اما در قلبهايشان جنگي ترين سلاح زمان ، ايمان .

به ياد ان ايام كه مي افتي ، البته اگر سن و سالت قد بدهد ، خوب يادت مي آيد كه چگونه مردمان شهر خرم ، كه مدتي بود با لگدهاي خونخوارترين دژخيمان زمان ، ويرانه اي شده بود چگونه ايستادند و يكي در برابر هزار جنگيدند . .

و يادت مي آيد كه انروز كه گوينده راديو با ان لحن خاصش ازادي شهرت را فرياد كرد ديگر در خانه نماندي ، در خانه نماندند . همه جا شور و شري شد و شيريني ها در دستانشان كه به يكديگر تعارف مي كردند . گلفروشي تمام گلهايش را به تاراج شادي مردمان بخشيد . و شنيدي كه گفتند خرمشهر را خدا آزاد كرد و تو باور كردي . هرچند راه ما تا خدا آنقدر ها نيود كه نداني خدا هميشه بيطرف است .

و بعد از آزادي همه مي گفتند كه ممد نبود كه اين روز را ببينيد و يارانش نيز نبودند .... آنها براي آنكه ما بتوانيم آزادي خرمشهر را ببينيم ، رفته بودند ...و خون يارنشان با اين فتح پر بها شده بود..

اما امروز ... ممد نماندي تا ببيني كه اگر آن روزها كساني براي حراست از جان و مال و ناموس اين ملك از دست بيگانگان ، جانشان را نثار كردند.. امروز برخي در لباس صيانت از ناموس ملت ، در برابر چشمان ما ناموس ترا ، ناموس مرا ، ناموس ما را به جرم هيچ ، بر سر كوي و برزن مي زنند و چهره خونين مي كنند و تعرض مي كنند . و ما همچنان خاموشيم .آيا اين بود ثمره خون تو .اگر تو بودي چه مي كردي ...يا مگر همقطارانت ... آنانكه ماندند چه كردند ... چگونه تاب اوردند ناله هاي زني را كه مي گريست ، فرياد مي زد و كمك مي خواست و پناه مي جست ..از دست كه ؟ ... از دست كساني كه لباس حمايت ا ز او را بر تن دارند ... موجوداتي مامور و و معذور ....

اري برادر اينچنين است ... روزگار كثيفي است . ممد نيستي كه ببيني چگونه خون برادران و يارانت پايمال شده و امروز از تو و امثال تو مجسمه هايي ساخته اند بي روح كه تنها بدرد پر كردن سر در مراسمها و يادبودها مي خورد . و نامت و نام هزاران شهيدي كه بر هزار كوي برزن ماست ...ديگر در كسي احساسي بر نمي انگيزد ... چرا كه راه تو و آنان در جفاي روزگار مي سوزد ...

ممد نيستي تا بيبيني كه دوران ما دوران شعارهاي تو خالي و آدمكان مقدسي است كه حتي حضورشان بر سر جاليز براي هشدار كلاغها نيز سودي ندارد ...

و نگو كه اينها با تو بودند و در كنارت مي جنگيدند ... كه اينها را همه مي دانم ...اما نيستي كه بيبيني همانان ...امروز در جولانگاه پول و قدرت ... تمام افتخارات گذشته شان را با شيطان معاوضه كردند ...و نامهاي مقدس تنها محملي است براي ترك تازي هاي بي حدشان و چگونه معيار حق جايش را عوض كرده است و چه خوب كه نيستي كه نمي دانم اگر مي ماندي ... شايد براي تو نيز بايد مرثيه اي مي خوانديم از جنس آنانكه هستند !!؟..

اين نوشته را هر چند مي خواستم با حال وهوايي ديگر بنويسم ..اما زماني كه تصاوير واقعه ميدان هقت تير راديدم و برخي موارد مشابه را ، حالم چنان منقلب بود كه نتوانستم مثل ادمهاي نرمال بنشينم و خاطره بخوانم و ياد گذشته كنم ..از طرفي اين نواي سرود ي كه در ان ياد محمد جهان آرا فرمانده دلير سپاه خرمشهر كه مدام از اين شبكه و ان شبكه پخش مي شود و تازگي بازسازي مدرنتري هم از ان كرده اند كمي به آن روز گارها بردم و يكباره ، اول ان سرود با اول اين نوشته جايش تعويض شد ..و ممد نبودي ببيبني با آنهمه خاطره در ذهنم شد ... ممد نموندي ببيني و الخ ...

بهر حال آن عكس چنان خونم را بجوش اورد كه نتوانستم سيب زميني بمانم و اين را نوشتم تا بعدها از خودم شرمنده نباشم كه چرا ظلم به مظلومي را ديدي و چشم فرو بستي ..

اين نكته را هم به حكومتيان گوش زد مي كنم هر چند كه گوش شنوايي نيست كه اگر مسلمانيد پس بشنويد سخن پيامبرتان را كه گفت :

هر حكومتي به ظلمش نابود شود نه به كفر مردمانش .

مي خواستم در سالروز ده سالگي دوم خرداد ، نوشته اي يا بسان ديگران نقدي و نظري بنويسم ، ديدم حوصله واكاوي تاريخ ندارم و كم نگفته اند و كم نمي گويند . اين بود كه تنها شعرواره اي سرودم براي يادمان آن روزهاي شيرين و بعدها تلخ .

ده سال گذشت .  از روزگاري كه انگار همين ديروز بود . نفس به نفس داديم تا ترانه اي بسراييم به اندازه ميهن آزاد و به وسعت آزادي .

. آمديم تا بگوييم كه ما زنده ايم و و لاجرم زندگي مي خواهيم و هيچ جبري را بر نخواهيم تافت اگر ما ... ما باشيم . .وما براي ما شدن ، بهانه مي خواستيم و خاتمي بهانه اي شد . و صبح سوم خرداد ... يادت هست . تمام شد و پيروز شديم .نبردي نا برابر را.

آزادي لبخند زد و تو گويي آنروزخورشيد براي ما طلوع مي كرد . مردمان ، نوروز سياسي شان را جشني گرفتند به فراخي دلهاي اميدوارشان . كسي از رقصيدن نترسيد . مرد فقيهي كه به جبر جوانان سر خوش ، عمامه خويش را كناري گذاشت تا لحظه اي دست در دست آنها ، وا نهد همه باورهاي دفتر فقهش را .

و اما انروز آغاز راهي بود كه فرجامش را آنروز هيچ انتظار نمي كشيديم . چرا كه باورمان نبود شب ، تاب تحمل نمي كند روشني را . و مگر چه مي خواستيم جز اندكي از زندگي ... اندكي از عشق .. و اندكي از خدا ..

و چه زود غروب كرد خورشيد آرزوهامان در افق هشت سال پر هياهو . تند باد حوادث چه زود گلبرگهاي رسته بر گلهاي اميد نسلي تازه را پرپر كرد به آهن و زنجير .

و هر گز نپرسيديم كه او كه بهانه مان شد به وقت پيروزي ، چرا تنهايمان گذاشت ؟ مگر باور نداشت ما را به وقت سختي دريا ؟ مي گفت كه او قهرمان ما نيست . اما ما قهرمان نمي خواستيم .. ما بهانه اي مي جستيم براي دوباره ما شدن ... اگر پدرانمان در بهمن 57، ما شدند بوقت خنجر و طاغوت ، ما نيز آمده بوديم تا خرداد 76 ما شويم بوقت سردي ايمان و نيرنگهاي مقدس .

و ما آمديم نه با مشتهايمان .. كه با راي هاي سبزمان دوباره آغازي كنيم براي آنچه در بهمن 57 به سرانجام نرسيد و مرد . ..

خدا را ، اين كدام سرنوشت محتوميست كه ماييم .

ياران دبستاني من

مجالي ديگر بايد براي ما شدن .

اينبار بهانه بايد ، خود ما باشيم .