جمعه شبي  در برنامه "100 فيلم " از شبكه سوم سيما فيلم " گاو" اثر ارزشمند داريوش مهرجويي و يكي از فيلمهاي برتر تاريخ سينماي ايران به نمايش در آمد . نفس چنين كاري بسيار جالب و در خور تقدير است . شبكه سوم در سري برنامه هاي صد فيلم ، بهترينهاي سينماي ايران و جهان را به نمايش مي گذارد . من گه گاهي اين برنامه را پيگير هستم ولي متاسفانه به دليل پخش نامناسب و همراه با سانسور بيش از حد برخي از فيلمهاي ارزشمند سينماي جهان بيشتر موجب آزارم شده تا خوشحالي . براي همين هم هست كه مدتهاست دنبالش نمي كنم يا اول براي خودم محاسباتي مي كنم يعني اينكه اگر فيلمي قرار باشد پخش شود ، اگر قبلا ديده باشم با توجه به آشنايي ام با صحنه ها و داستانش از يك طرف و نبوغ بالاي سانسورچي هاي صدا وسيما از طرف ديگر ، تصميم مي گيرم آنرا ببينم يا نبينم . چون ديدن فيلمهاي مثله شده يا با دوبله هاي عمدتا جديد و نامرغوب ،  جز جنگ اعصاب و بدو بيراه گفتن به بانيانش ، سود ديگري براي آدم ندارد.

ديشب هم وقتي تيتراژ فيلم گاو را ديدم با وجود ذوق زدگي تماشاي دوباره اين اثر فخيم ، اميدوار بودم كه ناچار به بدوبيراه گفتن نشوم . البته فيلم گاو از آن دسته از فيلمهاي قبل از انقلاب است كه نبايد با اصول پخش فيلمهاي بعد انقلاب تعارضي داشته باشد و نه به لحاظ داستان و نه تصوير ، جزو فيلمهاي ممنوعه قرار ندارد اما متاسفانه بايد گفت همان نگاه خاص متوليان سيما كه بيشتر بخاطر ترس از واكنش نيروهاي افراطي در جامعه و اقشار خشك مذهبي است باعث شده كه تا ساليان بسياري چنين فيلمي نيز يك اثر غير قابل پخش تصور شود . بيشترين نكات مشكل زا براي پخش چنين فبلمي ، نگاه استعاري و سمبليكي است كه داستان مرحوم ساعدي دارد ....

ديروز در گشت وگذاري اينترنتي، در يكي از وبلاگهاي همسايه ام چشمم به يك بازي وبلاگي خورد . سرآغاز اين داستان برمي گشت به نوشته زيبايي از وبلاگ يكي از عزيزان وبلاگنويس يعني آقاي درويش (+).

ماجراي ايشان ماجراي يك اسكناس دويست تومني است كه رهيافت تازه اي به ذهن نويسنده اش گشوده است .يك سيرو سلوك ساده ، بي پيرايه و بي ادعا . درويش با نقل اين تجربه اش ما رابه توجه به سويه ديگر وقايع مي خواند كه در آن مي شود جا پاي " او " را در تمام لحظاتش يافت .از نگاهش خوشم آمد و احساس نزديكي كردم با او و چون خودم به آنچه حضور در لحظات كوچك ولي ناب زندگيست باور جدي دارم ، اين شد كه تصميم گرفتم هرچند به اين بازي دعوت نشده ام اما به آن بپيوندم هرچند نا خوانده ولي انگار خوانده شده . با اينكه اين گفتار براي من يك بازي وبلاگي نيست ولي خود از جهاتي بازي ست يعني اگر نكو بنگري و از منظري ديگر اتفاقن يك بازيست كه اينبار مخاطبش نه ما كه كودك بي آلايش درون ماست .

نام بازي هست " او در اين نزديكي است "

شرايط اين بازي آسان گرفتن بازي ست . و لوازمش رها ساختن خود به درون امواج بيكران هستي وپاسخهاي مناسب به آن است . حاصل و نتيجه بازي هم يكي شدن با اوست و تجربه زندگي ناب . زندگي اي برتر از عقل محال انديش و محاسبه گر.....